Abstrakty wystąpień

dr Tomasz Głowik

Zmiana paradygmatów w (psycho)terapii uzależnień

W polskim lecznictwie odwykowym w ostatnim dwudziesto/trzydziestoleciu, podobnie zresztą jak w polskiej psychoterapii, której jesteśmy częścią, zaszło bardzo wiele zmian. Mają one swoje źródło między innymi w  postmodernistycznym sposobie myślenia, opartym na dążeniu do pluralizmu, pragmatyzmu i w społecznym konstrukcjonizmie. Zmiany dotyczą zagadnień fundamentalnych takich jak rozumienie uzależnienia, jego mechanizmów, a co za tym idzie metod pracy terapeutycznej. Ten proces się nie zakończył. Jesteśmy jego świadkami, uczestniczymy w nim jako terapeuci uzależnień i możemy przyczyniać się do nada(wa)nia mu odpowiedniego kierunku. Prowadzone w obszarze psychologii, psychoterapii czy też medycyny badania naukowe rzucają nowe światło na wiele zagadnień dotyczących tematyki uzależnień i w znaczący sposób weryfikują terapeutyczne mity i półprawdy w tym obszarze, inspirują do rezygnacji z dychotomicznego myślenia i podążania w kierunku różnicowania zjawisk (wzorów picia, obrazu klinicznego osób uzależnionych, procesów motywacyjnych, celów pracy terapeutycznej) oraz prowadzą do zmian w sposobie budowania  relacji terapeutycznej z osobą uzależnioną.

 

dr Ireneusz Kaczmarczyk

Od terapii uzależnienia do psychoterapii osób uzależnionych – podejście humanistyczne

Traumatyczne doświadczenia tworzą najczęściej nieadaptacyjne schematy i wzorce reakcji, pozostając tym samym wciąż źródłem emocjonalnego bólu. Regulowanie emocji za pomocą używek bądź czynności pomaga „przetrwać” ich skutki, prowadzi jednak najczęściej do pogłębiania poczucia bezwartościowości, pustki i egzystencjalnego cierpienia, które w dalszym ciągu „leczy” substancja.
Podejście humanistyczne działa na rzecz różnicowania i ekspresji emocji, rozpoznawania potrzeb, nadawania im adekwatnego znaczenia. W trakcie wykładu zostaną omówione szerzej założenia podejścia i jego praktyczne implikacje w pracy z osobami uzależnionymi.

 

dr Ewa Woydyłło

Rodzina pacjenta w terapii

W myśl systemowej teorii rodziny, terapia osób uzależnionych powinna oferować specjalny program (psychoedukacyjny lub terapeutyczny) dla najbliższych członków rodziny z trzech powodów:

Aby po zakończeniu leczenia ułatwiać pacjentowi kontynuację zapoczątkowanych podczas terapii pozytywnych zmian podtrzymujących motywację do życia w trzeźwości.

Aby pomóc dorosłym osobom współuzależnionym (przede wszystkim współmałżonkom i/lub rodzicom pacjentów) nauczyć się dbać o własne potrzeby, w tym także odpowiednio troszczyć się o to, aby dzieci również mogły uzyskać pomoc psychologiczną w razie konieczności;

Aby nie utrudniać trzeźwiejącym bliskim realizacji zaleceń terapeutycznych niezbędnych do zapobiegania nawrotom choroby (np. uczestnictwa w grupach wsparcia lub terapii poszpitalnej).

 

Piotr Miszewski

Problemy diagnostyczne i terapeutyczne w pracy z pacjentem z podwójną diagnozą – uzależnienie i zburzenie osobowości

Celem wystąpienia jest zwrócenie uwagi na częste współwystępowanie uzależnienia i patologii osobowości, ocena możliwości terapeutycznych wynikająca z takiej diagnozy, specyfika pracy psychoterapeutycznej z osobą z podwójną diagnozą, omówienie czynników dyskwalifikujących pacjenta z psychoterapii.

 

Magdalena Jaroch-Lidzbarska,  Anita Powała

Uzależnienia behawioralne – wyzwanie w pracy terapeutycznej

Od kilku lat Poradnia Leczenia Uzależnień przy Ośrodku Profilaktyki i Terapii Uzależnień przy ul. Chrzanowskiego 3/5 zajmuje się terapią osób uzależnionych behawioralnie. Co roku obserwujemy coraz większą liczbę osób zgłaszających się po pomoc, które ponoszą negatywne konsekwencje z powodu zachowań nałogowych. Odnosząc się do naszych doświadczeń w pracy terapeutycznej chcemy omówić zagadnienia obejmujące min. dane liczbowe prezentujące ilość i specyfikę zgłaszających się osób do Poradni (specyficzność poznawcza, zaburzenia współistniejące),  podobieństwa i różnice w pracy terapeutycznej z pacjentem uzależnionym od substancji i od czynności. Podzielimy się naszym doświadczeniem pracując w różnych nurtach psychoterapeutycznych uwzględniając indywidualne potrzeby pacjenta. Przedstawimy ofertę pomocy dla osób uzależnionych behawioralnie.

 

Bogdan de Barbaro

Rady Aureliusza i Andersena (jak uniknąć zespołu wypalenia)

Brak satysfakcji z życia zawodowego, niższa efektywność w pracy, emocjonalne wyczerpanie,  pustka wewnętrzna, tendencja do wyobcowania i wycofywania się z relacji interpersonalnych – to tylko niektóre z przejawów Zespołu Wypalenia Zawodowego.

W swoim wystąpieniu opiszę ZWZ, jego dynamikę oraz skutki, a także przedstawię perspektywę pozornie odległą, a jednak użyteczną dla zrozumienia istoty tego problemu, jakże powszechnie obecnego wśród terapeutów.  Nie trudno się domyślić, że ani Marek Aureliusz (121 – 180), ani Tom Andersen (1936-2007) nie zajmowali się bezpośrednio Zespołem Wypalenia Zawodowego.  Jednak ich myśli o tym,  jak żyć (MA) i  jak budować dialog z innymi ludźmi (TA), mogą być dla terapeutów nie tylko cenną wskazówką w zapobieganiu burn-out yndrome, ale także inspiracją dla ich rozwoju osobistego i zawodowego.